ಭಗವಾನ್ ಶಿವ ತನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಹಚ್ಚಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ. ಶಿವಭಕ್ತರು ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಭಸ್ಮದ ತಿಲಕವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಕಥೆಯನ್ನು ‘ಶಿವಪುರಾಣ’ದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಶಿವ ಪುರಾಣ ಪ್ರಕಾರ, ಒಬ್ಬ ಸನ್ಯಾಸಿ ಸಾಕಷ್ಟು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳೇ ಅವರ ಆಹಾರ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಹೆಸರು ‘ಪ್ರಾಣದ್’ ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸನ್ಯಾಸಿಯು ತನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಕಾಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಒಮ್ಮೆ ಸನ್ಯಾಸಿ ತನ್ನ ಗುಡಿಸಲನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಬೆರಳು ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಸನ್ಯಾಸಿಯು ಬೆರಳಿನಿಂದ ರಕ್ತ ಸುರಿಯುವ ಬದಲು ಸಸ್ಯದ ರಸವು ಹೊರಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ಸನ್ಯಾಸಿ ತಾನು ಎಷ್ಟು ಪರಿಶುದ್ಧನಾಗಿದ್ದನೆಂದರೆ ಅವನ ದೇಹವು ಸಸ್ಯಗಳ ರಸದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ, ರಕ್ತದಿಂದಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು. ಇದರಿಂದ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು ಮತ್ತು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಟ್ಟನು. ಈ ಘಟನೆಯ ನಂತರ, ಸನ್ಯಾಸಿ ತನ್ನನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಶಿವನು ಮುದುಕನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದನು. ಮುದುಕನ ವೇಷದಲ್ಲಿದ್ದ ಶಿವನು ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು, ನೀನು ಏಕೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೀಯ? ಸನ್ಯಾಸಿ ಕಾರಣ ಹೇಳಿದ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದ ಭಗವಂತ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದನು, ಇದು ಕೇವಲ ಸಸ್ಯ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳ ರಸ, ಆದರೆ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಸಸ್ಯಗಳು ಸುಟ್ಟುಹೋದಾಗ ಅವು ಸಹ ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಚಿತಾಭಸ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಮುದುಕನ ರೂಪವನ್ನು ತಳೆದ ಶಿವನು ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಬೆರಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ತೋರಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಬೂದಿ ಹೊರಬಂದಿತು. ದೇವರೇ ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆಂದು ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಸನ್ಯಾಸಿ ತನ್ನ ಅಜ್ಞಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸಿದ. ಅಂದಿನಿಂದ ಶಿವನು ತನ್ನ ಭಕ್ತರು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಅವನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬೂದಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ದೈಹಿಕ ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಹಂಕಾರ ಬೇಡ, ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕೆಂದು ಇದರ ತಾತ್ಪರ್ಯವಾಗಿದೆ.
